Tijd voor elkaar
“Natascha woonde twaalf en een half jaar op de woongroep. Als je getrouwd was, dan vierde je een koperen bruiloft.” vertelt Ria “Maar Gerard en ik gingen naar de notaris. Om alles goed vast te leggen. Voor Natascha. En voor haar grote broer Wim die in Australië woont. Als je in de zeventig bent moet je toch over die dingen nadenken. Toen de notaris vroeg wat we wilden regelen voor Natascha was dat niet onverwacht. Maar het kwam wel binnen.”
We moeten het nog over Thijs hebben
“We moeten het nog over Thijs hebben,” had Pa gezegd. Het was een paar maanden voor hij onverwacht overleed. Het gesprek over Thijs had hij al vaker aangekondigd. En het was er nooit van gekomen. Bij het openen van het testament bleek dat hij Marieke al jaren eerder had aangewezen als bewindvoerder voor haar broer Thijs. Ze had er niet bij stilgestaan. Ze woonde het dichtst bij zijn woonlocatie. Dat was altijd al zo geweest.
Pieters geld is Pieters geld
Elke eerste dag van de maand werkt Ans de boekhouding bij. Bankafschriften, verklaringen, de laatste brief van de rechtbank. Ze werkt het bij, noteert de uitgaven in haar eigen systeem en slaat alles op. Zo doet ze het al eenendertig jaar, sinds haar zoon Pieter op zijn achttiende onder bewind werd gesteld en zij zijn bewindvoerder werd. “Iemand moet het doen,” zegt ze. “En dan doe je het gewoon.”
Gewoon Heit en Mem zijn
In april wordt Linde negentien. “We hebben iedereen uitgenodigd voor de koffietafel. Met oranjekoek,” zegt Sjoukje. “Vorig jaar rond deze tijd stond ons hoofd er helemaal niet naar om iets te organiseren. We weten hoe dol Linde erop is om het feestvarken te zijn, maar we moesten nog zo veel regelen. Linde zou achttien worden. En we hadden alle belangrijke beslissingen voor ons uitgeschoven. Het liep Rob over de hoge schoenen.”
