“Natascha woonde twaalf en een half jaar op de woongroep. Als je getrouwd was, dan vierde je een koperen bruiloft.” vertelt Ria “Maar Gerard en ik gingen naar de notaris. Om alles goed vast te leggen. Voor Natascha. En voor haar grote broer Wim die in Australië woont. Als je in de zeventig bent moet je toch over die dingen nadenken. Toen de notaris vroeg wat we wilden regelen voor Natascha was dat niet onverwacht. Maar het kwam wel binnen.”

“Gerard en ik hadden het er weleens over gehad,” zegt Ria. “Dat we dat moesten regelen. Maar dan kwamen er andere dingen. Of dachten we: het loopt nu toch goed zo. Wim doet die dingen met zijn ogen dicht. We wisten ook niet precies hoe we het moesten aanpakken als een ander het ging doen.” Na het bezoek aan de notaris belde Gerard lang met Wim. Wim heeft daar zijn gezin en kan wel wát doen, maar je bent toch letterlijk en figuurlijk op afstand.

Via de woonlocatie van Natascha kwamen ze bij Stichting Cliënt Support terecht. In het gesprek vertelden ze over Natascha. Over hoe ze is. Over wat ze fijn vindt. De medewerker luisterde, stelde vragen, legde uit hoe de overdracht werkt en hoe Natascha daarin betrokken zou worden. “Het vreemde is dat je je op zit te vreten voor zo’n gesprek. Maar als het dan zo ver is is het geen groot moment,” zegt Ria. “Zoals in een film ofzo. Meer als: je hebt iets al lang op je lijst staan en dan is het gedaan. En je denkt … waarom hebben we dit niet eerder gedaan.”

“Stichting Cliënt Support is nu de bewindvoerder voor Natascha. Gerard heeft nu ook meer tijd als vrijwilliger op de woongroep. Hij doet kleine klusjes die anders blijven liggen en hij helpt met fondsen werven. We houden zo veel meer tijd over voor Natasha en hebben het gevoel dat we dichter bij elkaar zijn als gezin. En als stel. Want tijd voor elkaar is het belangrijkste wat er is.