“We moeten het nog over Thijs hebben,” had Pa gezegd. Het was een paar maanden voor hij onverwacht overleed. Het gesprek over Thijs had hij al vaker aangekondigd. En het was er nooit van gekomen. Bij het openen van het testament bleek dat hij Marieke al jaren eerder had aangewezen als bewindvoerder voor haar broer Thijs. Ze had er niet bij stilgestaan. Ze woonde het dichtst bij zijn woonlocatie. Dat was altijd al zo geweest.
Thijs woont goed. Hij kent zijn begeleiders, heeft er zijn eigen stek en zijn vaste ritme. Marieke nam het bewind over en besloot ook zijn mentor te worden. Ze liep de bankafschriften na, controleerde de toeslagen en werkte toe naar de jaarlijkse verantwoording aan de rechtbank. In alles zag ze de liefdevolle hand van Pa terug. Ze wilde net zo zorgvuldig zijn. Maar ze merkte dat het haar meer kostte dan ze had verwacht. De tijd, de beslissingen, het overleg met haar zussen. En het gevoel dat Pa over haar schouder meekeek.
Het tweede jaar ging alles goed. In het derde jaar verloor ze door privéomstandigheden een paar maanden en begon ze te laat. In het vierde jaar liep ze voor haar gevoel het hele jaar achter de feiten aan. Toen moest er een nieuwe aangepaste rolstoel op maat gemaakt worden. De aantekeningen van Pa over de vorige aangepaste rolstoel waren van vijftien jaar geleden. En hoe zat het ook alweer met de vakantie van Thijs. Was daar nog een potje voor? “Ik moest altijd verantwoorden wat ik deed. Niet omdat mijn zussen moeilijk deden. Maar ik vond het zelf nodig. Ik wilde dat het klopte voor iedereen. En voor Thijs.”
Een collega vroeg op een gegeven moment hoe het met Marieke ging. Dat was een open zenuw. Marieke merkte dat ze niet goed wist wat ze moest zeggen. Via de woonlocatie van Thijs hoorde ze over Stichting Cliënt Support. Ze belde. Niet met een plan. Meer om te horen wat er mogelijk was. In het gesprek vroegen ze naar Thijs. En naar hoe het voor haar was. “Ik merkte dat we nu het gesprek over Thijs hadden dat we veel eerder hadden moeten hebben.” zegt Marieke. “Het voelde goed. Het was een opluchting. Al duurde het wel een tijd voordat je je doorhebt dat je je er niet schuldig over moet voelen. Ik ben nu gewoon zijn oudste zus. En zijn mentor. En dat zijn twee mooie opgaves.”
De ervaringsverhalen die we op deze pagina’s delen zijn gebaseerd op de ervaringen van ouders, familieleden en medewerkers van Stichting Cliënt Support. De situaties zijn herkenbaar en echt, maar namen en persoonlijke details zijn aangepast om de privacy van betrokkenen te beschermen. Herkent u zich in een van deze verhalen? Neem gerust contact met ons op.